روش های موثر برای جلوگیری از ایجاد زخم پای دیابتی

بر اساس نتایج تحقیقاتی که در شماره ی آوریل (2011) مجله ی Diabetes Care به چاپ رسیده است بسیاری از روش هایی که برای جلوگیری از ایجاد زخم پای دیابتی در پاهای فاقد حس انجام می شود ،موثر نیستند.

دکتر yadon Arad و همکارانش با بررسی 13 تحقیق از سال 1960 تا  2010 میلادی روشهایی را که پیشگیری از ایجاد زخم پای دیابتی بکار رفته اند را بررسی نموده و میزان موفقیت روش های تداخلی اولیه و ثانویه را در پیشگیری از ایجاد زخم پای دیابتی در آینده در بیماران ارزیابی نمودند. محققین دریافتند که اکثر این روش های درمانی شامل آموزش بیماران و بررسی منظم پا، برداشتن بافتهای مرده به روش جراحی ، برداشتن استخوان در نقطه ی فشار، استفاده از کفش های اختصاصی ، نورولیز(peroneal and tibial nerve decompression کاهش فشار عصب پرونئال و تیبیال) و تکنیکهای انرژی درمانی وکشش عضله برای طویل کردن تاندون آشیل سبب جلوگیری از تشکیل زخم پای دیابتی نمی شود. اگر چه استفاده از کفش های خاص زیاد تأثیری ندارد اما سبب کاهش فشار به کف پا شده و می تواند مفید باشد.

اما فقط روش foot temperature- guided avoidonce therapy می تواند در افرادی که خطر ابتلا به پای دیابتی در آنها زیاد است و سابقه ی ابتلا به زخم پای دیابتی دارند یا دارای پاهای دفرمه هستند (نظیر hallux valguis یا انگشتان پنجه ای ) و یا دچار قطع قسمتی از پا هستند و یا به نوروپاتی حسی محیطی مبتلا می باشند مفید باشد.

دکتر Arad می گوید: شواهد مرتبط با مداخلات انجام شده برای پیشگیری از ایجاد زخم پای دیابتی ناکافی است اما پزشکان در واقع با روش های مراقبتی در مراحل بعد از فقدان حس در پاها آشنایی ندارند. زمانی که یک بیمار آزمایش مونوفیلمان را حس نمی کند و نمی تواند دمای کف پای خود را متوجه شود، در واقع تنها روش پیش بینی و پیشگیری از ایجاد زخم پا در یک پای بدون حس ، تشخیص تفاوت دما است . یکی از بهترین روشها استفاده از دستگاهی است که دمای پا را اندازه گیری می کند. زیرا بررسی دمای پا می تواند در تشخیص و پیشگیری ازایجاد زخم پای دیابتی موثر باشد.

منبع: www.doctorslounge.com